| อาเซียน: นาฏศิลป์จากพระตะบอง กัมพูชา
ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม อาเซียน | วันที่ 30 ธันวาคม 2558 | ผู้บันทึก: xers | ผู้ชม: 1,332

สายัณห์_ชื่นอุดมสวัสดิ์-กัมพูชา

เรื่อง: Teeraparb Lohitkun
ภาพ: สายัณห์ ชื่นอุดมสวัสดิ์

# พลันที่คณะนาฏศิลป์จากพระตะบอง กัมพูชา ออกมาร่ายระบำอำนวยพร ในงานเลี้ยง “ความร่วมมือด้านเศรษฐกิจไทย – กัมพูชา เพื่อพัฒนาสู่ประชาคมอาเซียน“ จัดโดยสมาคมมิตรภาพไทย – กัมพูชา มีเสียงผู้ชมเอ่ยขึ้นว่า เพลงประกอบการรำชุดนี้ ช่างละม้ายคล้ายเพลงไทยเดิมที่ชื่อ “ศรีนวล”

1.
ทั้งลีลาท่ารำ และการจีบนิ้ว ช่างใกล้เคียงกับรำไทย ซึ่งไม่น่าแปลกอะไร เพราะเป็นที่ทราบกันดีว่า นาฏศิลป์กัมพูชาและไทย เลื่อนไหลถ่ายเทกันไปมา โดยมีหลักฐานว่า ต่างได้รับอิทธิพลจากท่ารำ 108 ท่าในวิชานาฏยศาสตร์ของอินเดีย

2.
จึงไม่มีเหตุผลใด ที่จะต้องมาแย่งชิงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ในลีลาท่ารำ กระทั่งการจีบนิ้ว เพราะแท้จริงแล้ว นี่คือ “มรดกร่วม” หรือ “วัฒนธรรมร่วม” ของผู้คนในภูมิภาคนี้

3.
เหมือนครั้งหนึ่ง ที่มี 2 ประเทศแย่งกันเป็นเจ้าของภูมิปัญญาทำผ้าปาเต๊ะ / กริช / วายัง กุลิด (หนังตะลุง) ทั้งๆ ที่มรดกทางวัฒนธรรมเหล่านี้ แพร่หลายในแถบคาบสมุทรมลายู มาก่อนที่จะมีชื่อประเทศอินโดนีเซีย กับมาเลเซีย ปรากฏบนแผนที่โลก…เนิ่นนานนัก

4.
จึงนอกจากมิควรแย่งชิงกัน หากควรต้องจัดงานเฉลิมฉลองร่วมกันให้เอิกเกริกด้วยซ้ำ เฉกเช่นในปี 2554 กระทรวงวัฒนธรรม เป็นเจ้าภาพจัดงาน “มหกรรมรามายณะนานาชาติ” เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่โรงละครแห่งชาติ กรุงเทพฯ

5.
มีคณะโขนจาก 7 ประเทศ ใน 10 ชาติอาเซียน กับอีกหนึ่งชาติต้นตำรับ คืออินเดีย มาแสดงโขนเรื่องเดียวกัน แม้ชุดการแต่งกายจะแตกต่างกัน แต่เดินเรื่องตามมหากาพย์รามายณะ คือมีพระราม นางสีดา หนุมาน ทศกัณฐ์ เหมือนกัน ไม่เว้นแม้แต่ฟิลิปปินส์ ซึ่งประชากรส่วนใหญ่ถือคริสต์ และอินโดนีเซีย ที่มีประชากรเป็นมุสลิมมากที่สุดในโลก

6.
ทั้งนี้เพราะมหากาพย์ฮินดูเรื่องนี้ แพร่หลายเข้ามาในภูมิภาคนี้ ก่อนศาสนาคริสต์ และอิสลามจะมาถึง ครั้นเมื่อรับมรดกทางวัฒนธรรมจากอินเดียแล้ว ต่างคนต่างประยุกต์ ดัดแปลง พัฒนารูปแบบท่าเต้น รูปลักษณ์ตัวละคร ไปในแนวทางที่ตนว่าดี ว่าสวย กลายเป็นอัตลักษณ์โขนของแต่ละประเทศ

7.
ไม่จำเป็นต้องเปรียบเทียบว่าของใครดีกว่า หรือสวยกว่ากัน ในเมื่อความสวยความงามในโลกใบนี้ มิได้มีเพียงมาตรฐานเดียว สอดคล้องกับเป้าหมายของ “ประชาคมสังคมและวัฒนธรรมอาเซียน” (ASCC) ที่เน้นสร้างความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกัน มีสำนึกร่วมในอัตลักษณ์อาเซียนร่วมกัน ภายใต้ความภูมิใจในอัตลักษณ์ของตนเอง

8.
นี่มันของฉัน / นั่นฉันทำมาก่อน / โน่นสวยสู้ฉันไม่ได้ ฯลฯ หากยังก้าวข้ามกับดัก “เจ้าข้าวเจ้าของ” เหล่านี้ไม่พ้น ก็เสียเวลามาเป็นประชาคมเดียวกัน..ให้วุ่นวาย

# 27 ธันวาคม 2558 นับถอยหลัง
อีก 3 วัน สู่ประชาคมอาเซียน
(ASEAN Community – AC)

*****

*ภาพหลัก – ลีลาร่ายรำ คณะนาฏศิลป์จากพระตะบอง กัมพูชา
ภาพโดย สายัณห์ ชื่นอุดมสวัสดิ์


วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 73 : กระแสละคร “บุพเพสันนิวาส : ออเจ้า” : ภาพสะท้อนประวัติศาสตร์อยุธยาในยุคประวัติศาสตร์ร่วมสมัย
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 75 : ฝากไว้ในแผ่นดินถิ่นอีสาน
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 75 : มัณฑเลย์…สะพานข้ามกาลเวลา (ตอนจบ)
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 75 : ภาพจำลองอุตตรกุรุทวีปในพิธีศพชาวอีสาน
วรรณศิลป์ : เรื่องเล่าชุดพ่อเฒ่ากับลูกเขย : ติดตาม
วรรณศิลป์ : เฮฮาสาระ : ตลาดโบราณ
วรรณศิลป์ : เฮือนชานศิลปิน | รชตะ กาญจนสุนทร “ผู้สัมผัสได้ถึงแสงเงาชีวิต”
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 75 : สาส์นจากทางอีศาน
นิตยสารทางอีศาน : 75
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 75 บทบรรณาธิการ : ปักหลักให้แน่น แก่นต้องมี

IsanGate.com somkhitsin.net nongbualumphunews.com อีสานดอทคอม สมาคมนักกลอนแห่งประเทศไทย ทองแถม นาถจำนง สำนักข่าวปฏิรูปที่ดินภาคอีสาน สโมสรนักเขียนภาคอีสาน วารสารดินดีเจอร์นัล อีสานร้อยแปด ดอทคอม
เข้าระบบ | ออกระบบ
4849215  Views