| อาเซียน: ความสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านผ่านทำนองโบราณ
ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม อาเซียน | วันที่ 30 ธันวาคม 2558 | ผู้บันทึก: xers | ผู้ชม: 855

teeraparb-เจดีย์เมืองมะริด

เรื่องและภาพ: Teeraparb Lohitkun

# แต่ละชาติในอาเซียนมีเครื่องดนตรีแตกต่างกัน มีท่วงทีลีลาในการสร้างสรรค์คีตศิลป์ไม่เหมือนกัน แต่เราอาจหลงลืมไปว่า เพลงที่สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย กรมประชาสัมพันธ์ ใช้เป็นเพลงบรรเลงเปิดนำ เพื่อเทียบเวลาก่อนเคารพธงชาติทุก 8 โมงเช้า เป็นเพลงไทยเดิมชื่อ “พม่าประเทศ”

1.
จัดเป็นเพลงออกภาษาพม่า หรือเพลงไทยสำเนียงพม่า อัตราสองชั้น ซึ่ง มล.ต่วนศรี วรวรรณ (พ.ศ.2417-2517) ประพันธ์เพื่อประกอบละครพันทางเรื่อง “พระเจ้าสีป๊อมินทร์” ก่อนที่พระเจนดุริยางค์ (ปีติ วาทยกร) จะนำมาเรียบเสียงประสานใหม่ แล้วใช้เป็นเพลงเทียบเวลา เพราะท่วงทำนองบางช่วง มีเสียง “ติ๊กต็อก” คล้ายเสียงนาฬิกา

2.
“เพลงออกภาษา” หมายถึงเพลงที่ได้ทำนองลีลาจากสำเนียงภาษาต่างๆ ของบ้านเมืองโดยรอบสยาม และบ้านเมืองบางแห่งที่คุ้นเคย แม้อาจจะห่างไกล เช่น มอญดูดาว ลาวดวงเดือน เขมรไทรโยค พม่าแทงกบ จีนเข็มเล็ก แขกต่อยหม้อ ฝรั่งรำเท้า ฯลฯ สะท้อนความสัมพันธ์ทางเครือญาติของคนไทยกับประเทศเพื่อนบ้าน

3.
ครั้นเมื่อนำลีลาจากสำเนียงภาษาใด มาแต่งช่อเติมชั้นใหม่ให้ไพเราะยิ่งขึ้นแล้ว ครูเพลงไทยก็ให้เกียรติ “ที่มา” ของเพลงนั้น ด้วยการใส่ชื่อชาติพันธุ์นำหน้าไว้ เช่นกรณี สมเด็จกรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ นำเพลง “เขมรกล่อมลูก” มารังสรรค์เป็นเพลง “เขมรไทรโยค” อันเป็นอมตะเกินกว่าร้อยปีแล้ว และเป็นหลักฐานยืนยันว่า ศิลปวัฒนธรรมไม่เคยมีเขตแดน หากเลื่อนไหลถ่ายเทไป-มาได้เสมอ

4.
ยังไม่นับเพลง ญี่ปุ่นรำพึง แขกยะวา (ชวา) ญวนทอดแห ฯลฯ ที่บอกให้เรารู้ว่า มีจิตวิญญาณแห่ง “อาเซียน” ซึมแทรกอยู่ในพหุสังคมไทยมาช้านาน เพราะความที่ “เรา” เป็นเครือญาติกันทางวัฒนธรรม…อย่างยากจะตัดขาดจากกัน

5.
เป้าหมายของ ประชาคมสังคมและวัฒนธรรมอาเซียน (ASCC) จึงกำหนดไว้ชัดเจน คือ สร้างความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกัน มีสำนึกเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์ มรดกร่วมทางวัฒนธรรม และมีสำนึกร่วมในอัตลักษณ์ของภูมิภาค ภายใต้ความภูมิใจในอัตลักษณ์ตน

….

# 28 ธันวาคม 2558 นับถอยหลัง
อีก 2 วัน สู่ประชาคมอาเซียน
(ASEAN Community – AC)

*****
**ภาพ พระเจดีย์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเมืองมะริด เมียนมา
*เพลงบรรเลง พม่าประเทศ – คุณพระช่วย ออร์เคสตรา


วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 78 : จาก ‘สิบหกเจาไท’สู่ ‘สิบสองจุไท’
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 78 : Supermarket ที่ (เราควร) รัก
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 78 : เมื่อทินกรจะลาโลกไปไกล ยามนี้จำต้องพรากจากดวงใจ ไกลแสนไกลสุดห่วงยอดดวงตา
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 78 : ชื่อเก่าของแขวง “อัตตะปือ” เมืองลุ่ม – เมืองลาวหลง – รามะลักองกาน – บ้านเก่าหาดขี้ควาย – แอกะปือ – อัตตะปือ
วรรณศิลป์ : ขึ้นทะเบียนสัตว์ คิดได้ไง
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 78 : เมืองคง โรงเรียนสร้างคน
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 78 : วิถีกินอยู่คนอีสาน อาหารภัตตาคารในเถียงนาน้อย ลาบเทา
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 78 : พระยืนทวารวดี นิยมแบบจีวรเรียบ
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 78 : ที่ทำการชาวนา : สง่า ด่วนรับรัมย์ ศูนย์บัญชาการเพื่อทางรอดของชุมชน
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 78 : รัฐโมโลยู – ที่ตั้งอาณาจักรมลายูโบราณ

IsanGate.com somkhitsin.net nongbualumphunews.com อีสานดอทคอม สมาคมนักกลอนแห่งประเทศไทย ทองแถม นาถจำนง สำนักข่าวปฏิรูปที่ดินภาคอีสาน สโมสรนักเขียนภาคอีสาน วารสารดินดีเจอร์นัล อีสานร้อยแปด ดอทคอม
เข้าระบบ | ออกระบบ
5058497  Views