| คำศัพท์ จีน-ไท-มลายู (ออสโตรนีเซียน) ตรงกันมากมาย
ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม วรรณศิลป์ | วันที่ 2 กันยายน 2560 | ผู้บันทึก: xers | ผู้ชม: 254

คำศัพท์ จีน-ไท-มลายู (ออสโตรนีเซียน) ตรงกันมากมาย
ผู้เขียน ทองแถม นาถจำนง
1 กันยายน 2560

ตอบปัญหาเรื่องที่ คำศัพท์ จีน – ไท – มลายู (ออสโตรนีเซียน) ตรงกันมากมาย

ประเด็นปัญหา มีคำไทเดิม ตรงกับ จีน และ มลายู (ออสโตรนีเซียน) เป็นจำนวนมาก ?

อธิบายได้ดังนี้

จีนแท้ (หัวเซี่ย) มีกำเนิดอยู่ลุ่มแม่น้ำหวงเหอ (ฮวงโห)

จีนแท้เรียกชนพื้นเมืองที่อยู่ใต้ลงไปจากตน คือตั้งแต่ลุ่มแม่น้ำฮั่น ลงมาลุ่มแม่น้ำแยงซีเกียง ลงมาจนถึงสุวรรณภูมิ (ชื่อที่เก่าแก่ที่สุด ร่วมสมัยกับต้นราชวงศ์โจว – สามพันปีที่แล้ว) คือคำว่า “ผู” 獛,读作 อ่านว่า pú,本意是 ความหมายดั้งเดิม 中国古代南方边远地区少数民族 หมายถึงชนชาติส่วนน้อยทางตอนใต้ของจีน。(เดิมเขียนอย่างนั้น อักษรข้างหน้าหมายถึง สัตว์ คือคนหัวเซี่ยโบราณมองเผ่าอื่นๆ เป็นสัตว์ทั้งนั้น ภายหลังต่อมาจึงแก้ไข เป็นอักษรที่หมายถึง คน 僕 ปัจจุบันแปลว่า คนรับใช้, ทาส)

“ผู” มีพัฒนาการแยกเป็นสองสายใหญ่ๆ คือ “ฉู่” (ฌ้อ) กับ “เยวี่ย”

คนพื้นเมืองที่จีนเรียก “ผู” นั้น เป็นพวกที่ปลูกข้าว เป็นต้นตอของวัฒนธรรมข้าว เขาอยู่มาอย่างน้อยหนึ่งหมื่นปีแล้ว พวกเหล่านี้ พัฒนาแยกตัวออกเป็น

๑. ชาติพันธุ์ในตระกูลออสโตรนีเซียน (เคลื่อนย้ายลงทะเล ไปเป็นพวกโปลีนีเซียน มลายู ฯลฯ)

๒. ชาติพันธุ์ในตระกูลภาษาไท-กะได

๓. พวกที่อยู่เหนือสุด คือ ฉู่ แลกเปลี่ยนกับวัฒนธรรมจีนหัวเซี่ยมาก เป็นถิ่นต้นตอของปรัชญาลัทธิเต๋า คัมภีร์เต๋าเต้กเก็ง มีศัพท์ซึ่งมีรากจากภาษาผูโบราณ (ภาษาฉู่ ภาษาเยวี่ย ซึ่งยังหลงเหลือคำดั้งเดิม) ศัพท์ภาษาจีนจึงมีที่ตรงกับ ไท-กะได และ ออสโตรนีเซียนมาก

จีนปัจจุบันมีคำว่าแม่น้ำ สองคำ คือ เหอ 河 【黄河 แม่น้ำเหลือง】 แต่พอเรียกแม่น้ำยาว ฉางเจียง 长 江 หรือเรียกแบบโบราณว่า หยางจื่อเจียง ก็ใช้คำว่า 江 เจียง, กัง ฯ คำว่า เจียง 江 น่าจะเป็นภาษาของกลุ่มชนไปเยวี่ยโบราณ ตกทอดมาเป็น คลอง, ของ, โขง, กัง

การเรียงคำในบางประโยค ของคัมภีร์เต๋าเต็กเก็ง ยังเหลือร่องรอย ไวยากรณ์ภาษาไป่เยวี่ย (คือ ไปเยวี่ย-ไท เรียก “ไก่ดำ จีนเรียก “ดำไก่”) บทความ “คัมภีร์เต๋า: หลักฐานชี้แหล่งกำเนิดของคนไท-ไทย” ของอาจารย์ วิไลวรรณ ขนิษฐานันท์

ที่ศึกษาคำศัพท์ ๕๐ คำ ที่จีนตรงกับไท จึงไม่ใช่เรื่องแปลก

ภาษาไท-กะได พัฒนามาจากภาษาไปเยี่วยโบราณ และภาษาออสโตรนีเซียนก็พัฒนามาจากภาษาไปเยวี่ยโบราณเช่นกัน

คำว่า กว้าง ภาษาจีนปัจจุบันใช้ กว่าง 广 กับ 阔 ขั้ว

คำว่า “กว่าง” เก่าแก่มาก มีอักษรภาพ เจี๋ยวกูเหวิน เป็นภาพห้อง(ซ้อม)ยิงธนู หมายถึงกว้าง

คำว่า “ขั้ว” มามีตัวอักษรในยุคขงจื๊อ ประกอบด้วยคำว่า “เหมิน-ประตู”

และคำว่า “หัว 话 – สบายๆ, คล่อง

เป็นไปได้ว่าภาษาไป่เยวี่ย รับคำว่า กว่าง หรือ ขั้ว มาใช้ และก็เป็นไปได้เช่นกันว่า จีน อาจรับคำว่า ขั้ว จากภาษาเยวี่ยไปใช้เพิ่ม

มันจึงตรงกับคำไท กว้วง กว้าง ขวาง ห่าง วัง (ใหญ่กว้าง)

และคำในภาษาอินโดนีเซีย (มลายู) ว่า

“awang แปลว่าห้องหรือพื้นที่ขนาดกว้างขวางบนผืนพิภพ, ที่ว่าง

“sawang อ่านว่า ซาวัง” แปลว่าห้องหรือพื้นที่ว่างเปล่าใหญ่โต เช่นอยู่ระหว่างผืนฟ้าและพื้นดิน หรือใช้กับผืนป่าขนาดใหญ่ หรือรวงรังที่รวมกันอยู่มากมาย

“tawang อ่านว่า ตาวัง” แปลคล้ายคำว่า “awing” และ “sawang” ว่า ห้องหรือพื้นที่ขนาดใหญ่กางกั้นระหว่างผืนฟ้าและพื้นดิน (ขอบคุณเฟสบุีค คนพูดไทย ครับ)

[หมายเหตุ *ความคิดมันแล่นว้าบขึ้นมา จึงต้องรีบจดเอาไว้ก่อน กลัวจะลืม]

………

แผนที่นี้ แสดงอย่างคร่าว ๆ หยาบ ๆ เท่านั้น และก็บอกว่า ไป่ผูู (ในแผนที่ดินแดนไทย) หมายถึง ออสโตรเอเชียติค(มอญเขมร ) คำว่าเผ่า “ผู” ปรากฏในจดหมายเหตุประวัติศาสตร์หลายยุค นักวิชาการ (ฝายจีนเองก้)ยังสับสนมาก ขอให้อ่านในโพสเรื่อง “ผู” ประกอบด้วยนะครับ (ทองแถม นาถจำนง)

บทความที่เกี่ยวข้อง:
ชาวลาวในจดหมายเหตุประวัติศาสตร์จีน
ผู ชื่อเดิมของ เยวี่ย-เหล่า-ลาว-ไท (แปลว่าคน)
ชวนหาเหง้ากลุ่มไท จากจ้วงกวางสี


วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 67 จดหมาย
ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม : โตเปี๊ยะ (ตัวฟ้าผ่า) ของจ้วง เจ้าฟ้าแผดขวานคำ ของไทอาหม
วรรณศิลป์ : สาส์นจากทางอีศาน 67
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 67 บทบรรณาธิการ : โจกโหลกฟ้า
นิตยสารทางอีศาน : 67
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 66 ปิดเล่ม : ประเทศไทยกับภาวะการเปลี่ยนแปลง
ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม : ๑๒ เดือนของไทมาว
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 66 : จดหมาย
บทกวี, ผญา, คำกลอน : ทางอีศาน 66 : ทำดีถวายไท้
วรรณศิลป์ : สาส์นจาก “ทางอีศาน” 66

IsanGate.com somkhitsin.net nongbualumphunews.com อีสานดอทคอม สมาคมนักกลอนแห่งประเทศไทย ทองแถม นาถจำนง สำนักข่าวปฏิรูปที่ดินภาคอีสาน สโมสรนักเขียนภาคอีสาน วารสารดินดีเจอร์นัล อีสานร้อยแปด ดอทคอม
เข้าระบบ | ออกระบบ
4454765  Views