| กูย-กวย ชื่อก๊กโบราณในสุวรรณภูมิ สมัยราชวงศ์ถัง 1,500 ปีก่อน
ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม | วันที่ 18 กันยายน 2560 | ผู้บันทึก: xers | ผู้ชม: 3,409

กูย-กวย ชื่อก๊กโบราณในสุวรรณภูมิ สมัยราชวงศ์ถัง 1,500 ปีก่อน
เขียนโดย: ทองแถม นาถจำนง
วันที่ 18 กันยายน พ.ศ.2560

ข่าวดีสำหรับพี่น้อง กูย-กวย พบชื่อก๊กโบราณในสุวรรณภูมิ สมัยราชวงศ์ถัง(หนึ่งพันห้าร้อยปีก่อน) อาจจะเป็นก๊ก ของ ชาติพันธุ์ กูย-กวย

(บันทึก “ถังหุ้ยเย่า” 唐会要)

《唐会要》记载:拘蒌蜜。在林邑之西。陆路三月行。山居饶象。并养之以供用。显庆元年闰正月。来朝贡。在盘盘致物国东南。海路一月行。南距婆利国十日行。东去不述国五日行。西北去文单国六日行。风俗物产。与赤土国堕和

罗国略同。永徽六年八月。遣使献五色鹦鹉

ตื่นเต้นมาก เพราะประวัติศาสตร์เผ่ากูย-กวย ที่พบเห็นอยู่ ย้อนไปได้แค่พุทธศตวรรษที่ ๒๐ ส่วนที่ว่าชาวกูย-กวย เคยอยู่แถบรัฐอัสสัม อินเดียนั้น มันเป็นเรื่องดึกดำบรรพ์ไม่มีทางรู้ชื่อชนเผ่า คือเมื่อประมาณสาม-สองหมื่นปีที่แล้ว มนุษย์เคลื่อนย้ายจากดินแดนอินเดียขึ้นไปทางจีน แล้วข้ามช่องแคบเบริง ลงไปเป็นคนพื้นเมืองในทวีปอเมริกา ดังนั้นการบอกว่าบรรพชนของคนไทและคนกวย เคยอยู่ในอินเดีย ก็ถูกต้องครับ แต่ต้องระบุด้วยว่า

เมื่อกี่หมื่นปีก่อน นี่เป็นเรื่องของนักชาติพันธุ์ DNA วิทยาที่เขาวิจัย Gene ใน DNA ของมนุษย์เขาเสนอไว้ครับ

ส่วนในทางภาษาศาสตร์นั้นยืนยันว่า คนตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติค (เรียกง่าย ๆ ว่า มอญ-เขมร แต่เรียกอย่างนี้ ทำให้ลืมไปว่า พวกเวียดนาม พวกปะหล่อง ก็จัดอยู่ในตระกูลภาษานี้ด้วย) เคลื่อนย้ายจากอินเดียใต้ผ่านเข้าไปถึงยูนนานแล้วกระจายลงใต้ คนในตระกูลภาษานี้จึงมีอยู่ในอินเดีย (มุนฑะ) ในพม่า (ปะหล่อง มอญ) ในยูนนาน (ว้า ถิ่น) ในลาว (ตะโอย ภาษากูย อยู่ในสาขาภาษาตะโอย) ในไทย ในเวียดนาม ในกัมพูชา มากมายมหาศาล

ในสุวรรณภูมิ เมื่อพัฒนาเป็นบ้านเมืองแล้ว จึงมีเมืองของชนเผ่าต่างๆ มากมายหลายเมือง ต่อมาเมื่อสังคมพัฒนาถึงขั้นการรวม “นครรัฐ” (เมืองของชนเผ่า) เข้าเป็นอาณาจักร

เมืองที่ใหญ่โตเจริญ เช่น เป็นเมืองท่าทางทะเล เมืองที่มีทรัพยากรมาก เมืองที่คุมชัยภูมิการค้าขายการคมนาคม ก็ย่อมเอาชนะเมืองเล็กๆ และชนชั้นปกครองของเมืองใหญ่นั้นก็ได้เป็นใหญ่ เจ้าเมืองเล็กๆ (ชนเผ่า เช่น ตะบองคะมุม ในตำนานชาวกูย) ก็จะอยู่ภายใต้การปกครองของเผ่าที่ครอบครองเมืองใหญ่

ในยุคราชวงศ์ถัง ค.ศ.๗๐๐ กว่าๆ ในดินแดน เวียดนามภาคกลาง อีสานภาคกลาง อีสานภาคใต้ลงไปถึงตนเลธม จีนบันทึกถึงรัฐ(แคว้น)ใหญ่ๆ ไว้ สามแคว้น คือ “จามปา” นี่ชัดเจนว่าอยู่ในเวียดนามกินมาถึงเศรษฐปุระคือวัดภูด้วย, “เหวินตาน” (ส่วนตัวผมเชื่อว่าอยู่ที่ฟ้าแดด) และ เจินล่า (เจนละ ส่วนตัวผมว่าอยู่ปากแม่น้ำมูล ไม่ใช่วัดภู) ในระหว่างสามรัฐใหญ่นี้ มีก๊ก (ซึ่งคงจะเล็ก เพราะจีนบันทึกเขียนถึงครั้งเดียว) หนึ่ง มีป่าเขามาก มีช้างมาก ชนเผ่านี้จับและเลี้ยงช้างเป็นอาชีพ บอกว่า ก๊กนี้ห่างจากจามปาทางทิศตะวันตก เดินเท้าสามเดือน

ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ไปก๊กเหวินตาน เดินเท้าหกวัน ตามภูมิศาสตร์แล้ว น่าจะอยู่ในลาวใต้-อีสานใต้ โดยอาชีพคือเลี้ยงช้าง เคยส่วยบรรณาการไปถวายราชสำนักถัง ครั้งหนึ่ง ก๊กนั้นชื่อ 拘蒌蜜国 จวีโหลมี่ก๊ก ฟังสำเนียงจีนกลางแล้ว ไม่เห็นจะเกี่ยวกับ กูย-กวย

แต่ถ้าอ่านด้วยสำเนียงกวางตุ้ง 拘 จะออกเสียงว่า keoi1 สำเนียงเมืองกวางเจา จะออกเสียงว่า kêu¹ 蒌 กวางตุ้งออกสียง โลว-โหลว lau 蜜 กวางตุ้งออกเสียง med⁶
คำหน้า “กวย-กิว” keoi1 kêu¹ ไม่อยากลากอธิบายว่ามันคือ กวย-กูย แต่ตามภูมิศาสตร์และเรื่องการเลี้ยงช้างนั้น ชวนให้เกิดอคติว่าคือ กวย-กูย คำอธิบายโดยละเอียดจะตามมาภายหลังครับ

ติดตามอ่านได้จาก นิตยสาร “ทางอีศาน” ฉบับเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560


ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม : ๑๒ เดือนของไทมาว
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 66 : จดหมาย
บทกวี, ผญา, คำกลอน : ทางอีศาน 66 : ทำดีถวายไท้
วรรณศิลป์ : สาส์นจาก “ทางอีศาน” 66
นิตยสารทางอีศาน : 66
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 65 : ปิดเล่ม
ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม : กูย-กวย ชื่อก๊กโบราณในสุวรรณภูมิ สมัยราชวงศ์ถัง 1,500 ปีก่อน
วรรณศิลป์ : พระยาเทครัวพันธุ์แท้
วรรณศิลป์ : ผู้บัญญัติคำว่า “ลูกทุ่งอีสาน” เป็นครั้งแรก
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 65 : เขียนมนุษย์

IsanGate.com somkhitsin.net nongbualumphunews.com อีสานดอทคอม สมาคมนักกลอนแห่งประเทศไทย ทองแถม นาถจำนง สำนักข่าวปฏิรูปที่ดินภาคอีสาน สโมสรนักเขียนภาคอีสาน วารสารดินดีเจอร์นัล อีสานร้อยแปด ดอทคอม
เข้าระบบ | ออกระบบ
4394986  Views