| โตเปี๊ยะ (ตัวฟ้าผ่า) ของจ้วง เจ้าฟ้าแผดขวานคำ ของไทอาหม
ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม | วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 | ผู้บันทึก: xers | ผู้ชม: 499

โตเปี๊ยะ (ตัวฟ้าผ่า) ของจ้วง เจ้าฟ้าแผดขวานคำ ของไทอาหม
ทองแถม นาถจำนง
31 ตุลาคม 2560

ตำนานกำเนิดโลกของชนชาติจ้วง ในกวางสี มีกล่าวถึง “โตเปี๊ยะ” หมายถึง “ตัวฟ้า” และ/หรือ “ตัวฟ้าผ่า” มีสายฟ้า (ฟ้าผ่า) และกลองโลหะ (มโหระทึก – ฆ้องบั้ง) เป็นอาวุธ เรียกฝน มีรูปกายเป็นมนุษย์นก

“หมาเก้าหาง” ขึ้นไปขโมยเมล็ดพันธุ์ข้าวจาก “ตัวเปี๋ยะ” ตัวเปี๊ยะใช้สายฟ้าขว้างใส่หมาเก้าหาง ถูกหางหมาขาดไปแปดหาง หมาเก้าหางหนีรอดมาได้ เหลือหางเพียงหางเดียวแต่ก็ได้เมล็ดพันธุ์ข้าวมาให้มนุษย์ ชาวจ้วงดึกดำบรรพ์จึงบูชาหมา

ตำนานกำเนิดโลกของไทอาหม (ไทอาหมที่ต้นเค้าเหล่ากออยู่ที่เมืองมาวหลวง คืออำเภอเต๋อหง ยูนนาน ปัจจุบัน) มีกล่าวถึง “เจ้าฟ้าแผดขวานคำ” ความหมายน่าจะคือ เจ้าแห่งฟ้าผ่า (มีขวานคำเป็นอาวุธ) ซึ่งตรงกับ “ตัวเปี๊ยะ” ของชาวจ้วงนั่นเอง

รูปแรก เป็นภาพเพิงผาอายุสี่พันปี ที่ผาเปียนจื่อ 卡子岩 จังหวัดเหวินซาน มณฑลยูนนาน (ถิ่นชนชาติจ้วง สาย “นุง”) ภาพมนุษย์นก – รูปเคารพของคนดึกดำบรรพ์
รูปสอง เป็นเครื่องแต่งกายของหญิงชาวนุงในเหวินซาน (เหมือนนก)
รูปสาม ภาพตัวฟ้าผ่า (เจ้าฟ้าแผดขวานคำ ของชาวไทมาว ไทอาหม)ในตำราหมอผี ของชาวนุงในเหวินซาน


วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 74 : ห้องศิลป์อีสาน
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 74 : ลานข่วงคำกวี
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 74 : บทกวี หินหายใจ
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 74 : บทกวี โบยบินจากความกลัว
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 74 : บทกวี ชีวิตคือการเฝ้ารอ
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 74 : ผญาสมัย
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 74 : ข่วงบักจุก
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 74 : เขียนแผ่นดิน
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 74 : สาวคำม่วงรอรัก
วรรณศิลป์ : ทางอีศาน 74 : น้ำแห่งชีวิต

IsanGate.com somkhitsin.net nongbualumphunews.com อีสานดอทคอม สมาคมนักกลอนแห่งประเทศไทย ทองแถม นาถจำนง สำนักข่าวปฏิรูปที่ดินภาคอีสาน สโมสรนักเขียนภาคอีสาน วารสารดินดีเจอร์นัล อีสานร้อยแปด ดอทคอม
เข้าระบบ | ออกระบบ
4808885  Views