บนพื้นที่ร่วมร้อยไร่ที่จัดสรรสำหรับต้อนรับนักท่องเที่ยว นอกจากสัมผัสรับรู้พื้นฐานกิจการเพื่อผลิตภัณฑ์ไหมไทย พืชผักน่ากิน ดอกไม้งาม สถาปัตยกรรมเด่น ฯลฯ แล้ว ยังมีหมู่บ้านอีสาน ประกอบด้วยการอนุรักษ์เรือนไม้อายุนับร้อย ๆ ปีจำนวนมาก มีการถ่ายทอดวัฒนธรรมอารยธรรมคนบนที่ราบสูงทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยไว้อย่างสมภาคภูมิ โดยในแต่ละปีจะมีการกำหนดแก่นแกนหลักของงาน แล้วทุกตารางนิ้วบนผืนดินงามน้ำชุ่มก็ประดิษฐ์ปลูกสร้างสรรค์สิ่งต่าง ๆ ขึ้น

ฮูปแต้มผนังด้านนอก ผนังสกัดหน้าชั้นในด้านนอก เขียนเรื่องเวสสันดรชาดก เริ่มตั้งแต่กัณฑ์วนประเวศน์ ไปจบเรื่องที่ผนังรี (ด้านทาง ยาว) ด้านนอกทางทิศเหนือ

ในกรณีเกิดการเจ็บป่วย เกิดโรคระบาด พวกเขาเอาไม้ไผ่มาหุ้มห่อตั้งแต่พื้นดินถึงพื้นเรือน ตามเสาเรือน ขึ้นไปใกล้ ๆ ที่หัวของคนป่วย พวกเขาล้อมกระท่อมด้วยเชือกของหญ้าคา 3 เส้นที่ฟั่นเข้ากัน นั่นคือหญ้าที่พวกเขมรเรียกว่า “เซโบพลัง”สุดท้ายพวกเขาก็ฝังเฉพาะไม้ไผ่ที่สานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสไว้ที่มุมหมู่บ้านทั้งสี่มุม แทนเครื่องหมายตาแหลว แล้ววิญญาณจะอภัยโทษให้

คำว่า ซำฮะ (ชำฮะ) หมายถึง การชำระล้างสิ่งที่เป็นความชั่วร้าย หรือสิ่งเลวร้ายที่เกิดจากนํ้ามือของมนุษย์ การทำบุญซำฮะเป็นงานบุญที่นิยมทำกันในเดือน ๗ ทั้งข้างขึ้นและข้างแรม เรียกว่า บุญซำฮะบ๋าเบิก