ทางอีศาน 82 : ปิดเล่ม

0

๐ อย่าได้วาจาเพี้ยงเขาฮอขมขื่น     คำปากอย่าได้ตื้นคือหม้อปากแบน

อย่าได้แสนแพนหน้าวาจาเว้าอ่ง     ฝูงพี่น้องพงษ์เชื้อชิบ่มี ๐

(วรรณคดี “ย่าสอนหลาน”)

ดร.ปรีชา พิณทอง อธิบายว่า “เพี้ยง คือ เสมอ  เหมือน แสนแพนคือทำหน้าตาสวยงาม การพูดจานั้นเป็นได้ทั้งส่วนดีและส่วนเสีย พูดจาไพเราะประสานสามัคคี พูดในสิ่งที่เป็นความสุขความเจริญเช่นนี้เป็นคำที่ควรพูด ส่วนคำใดที่พูดแล้วคนฟังรังเกียจเดียดฉันท์  แม้แต่คนที่รักใคร่พอใจก็ไม่อยากฟัง การพูดก็อย่าพูดทนงองอาจทำให้ผู้ฟังขี้เดียด คนพูดทนงตัว หยิ่งตัว จะขาดเพื่อนสนิทมิตรสหายที่รักใคร่นับถือกัน” (“ไขภาษิตโบราณอีสาน” ดร.ปรีชา  พิณทอง หน้า ๓๐๔)

คำโบราณสอนไว้ ให้ระมัดระวังคำพูดคำจา

สมัยโบราณพูดจากัน แม้ได้ยิน แพร่หลายในวงแคบ ยังต้องมีความระมัดระวัง

มาสมัยนี้ ผู้คนสามารถเขียนแสดงความคิดเห็นแพร่กระจายกันได้ง่ายได้กว้างอย่างโซเชียลมีเดีย ยิ่งต้องระมัดระวังกันมากขึ้น

ทุกเรื่องทุกราวมันโยงใยถึงกันได้หมด บางสิ่งดูไม่เกี่ยวเนื่องกัน  แต่เพียงคำพูดจาก็อาจส่งผลสะเทือนถึงกันได้ เช่น “ตีหัวปลาสะเทือนหัวนาค”   (ภาษิต โดย ดร.ปรีชา  พิณทอง)

“ปลากับนาคเป็นสัตว์น้ำด้วยกัน ถ้าเราไปจับปลาก็สะเทือนถึงนาค เพราะนาคเมื่อคนจับปลาได้ วันหนึ่งก็ต้องจับนาค ในทำนองเดียวกัน เราจะดุด่าว่ากล่าวลูกหลานหรืออบรมสั่งสอนเขา ก็ให้มองหน้ามองหลัง คนเรามีพ่อมีแม่ แหมีจิตมีจอม  หากพูดจาอะไรออกไปจะเป็นการข้วมหูหินปีนหัวกั่ว ทำให้เกิดความบาดหมางกันในระหว่างญาติพี่น้องก็อย่าทำ” (“ไขภาษิตโบราณอีสาน” โดย ดร.ปรีชา  พิณทอง  หน้า ๘๑)

“ทางอีศาน”  พยายาม “เขียน” แต่เรื่องดี มีประโยชน์ต่อส่วนรวม  สร้างมิตรให้มาก  “ฟันเฮือไว้หลายลำแฮท่า หม่าเข้าไว้เต็มบ้านทั่วเมือง” (วรรณคดี “เสียวสวาสดิ์”)

“ทางอีศาน” ยินดีน้อมรับคำแนะนำเสมอครับ

หนังสือแนะนำ



บทความที่คุณอาจจะสนใจ

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com