นิตยสารทางอีศาน ฉบับที่ 113

ช่างน่าอัศจรรย์ !!

ช่างน่าอัศจรรย์ ! ภายใต้โครงครอบของสังคมศักดินาล้าหลัง ผืนแผ่นดินแห่งนี้ได้ให้กำเนิดบุตรหลานที่ดีเลิศ นักมนุษยภาพ จิตเอิบอาบประชาธิปไตย หัวใจสุภาพบุรุษนักประพันธ์ ผู้ถือปากกาเป็นอาวุธ “...ยิงกระสุนแห่งถ้อยคำและเหตุผล จนกว่าเราจะล้มลงและหมดกำลัง เรายิงเพื่อความถูกต้องชอบธรรม” นาม ~ กุหลาบ สายประดิษฐ์

บุญข้าวสาก

สำหรับคนที่ไม่รู้จักประเพณี “บุญข้าวสาก” คำพังเพยข้างต้นอาจแสลงหู เพราะมีคำว่า เปรต คำว่า ผี แต่ในสมัยก่อน บุญข้าวสากหรือวันสารทไทย เป็นประเพณีสำคัญของชาวไทยทั้งประเทศ

งันเฮือนดี : พิธีสนุกสนานในงานศพ

งานศพในปัจจุบันเป็นงานเศร้าโศกกับการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก ซึ่งโลกทัศน์ดังกล่าวน่าจะเริ่มมีมาพร้อมกับการเปิดรับวัฒนธรรมตะวันตกในช่วงรัชกาลที่ ๕ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์เป็นต้นมา แต่ร่องรอยหลักฐานที่ปรากฏเกี่ยวกับงานศพในอุษาคเนย์ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์กลับให้โลกทัศน์ที่แตกต่างกันออกไปโดยสิ้นเชิง

เขากินอะไรเป็นข้าวกัน

ในแต่ละมื้ออาหารปกติของคนทั่วโลก ต้องมีของกินที่เป็นหลักอยู่อย่างหนึ่ง สำหรับคนไทยแล้วของกินที่ว่านั้นคือ ข้าว แล้วคนชาติอื่นกินอะไร บางคนบอกฝรั่งกินขนมปัง แต่เอ คนแอฟริกากินอะไรเล่า ในยุคสมัยที่ร้านอาหารไม่ถูกจำกัดด้วยความเชื่อ

งามงานวัฒนธรรม – รัศมี 20 กิโลเมตรรอบพนมรุ้ง

บุรีรัมย์เพียงจังหวัดเดียวมีโบราณสถานรวม 279 แห่ง แบ่งเป็นบุรีรัมย์ตอนเหนือ 128 แห่ง ตอนใต้ 151 แห่ง ทั้งที่มีชื่อและไม่ปรากฏชื่อ ทั้งที่ขึ้นทะเบียนกับกรมศิลปากรแล้วและยังไม่ได้ขึ้น นี่ไม่นับรวมที่ซุกซ่อนอยู่ตามที่ราบลุ่มและบนแนวเทือกพนมดงเร็ก

สถิติ

พ่อเฒ่าเสือเป็นคนเจ้าชู้เห็นสาว ๆ หรือแม่ฮ้างนางหม้ายมาอยู่ใกล้ ๆ มักจะมีเรื่องหยอก เรื่องแซว หรือหยิกแกมหยอกเขาอยู่เสมอ จนชาวบ้านให้ฉายาไปต่าง ๆ นานา บ้างก็ว่า “เฒ่าหัวงู” บ้างก็ว่า “เฒ่าบ่อยู่สมเฒ่า” หรือว่า “เฒ่าไก่แจ้” ก็เคยมี

อโยธยาในสายตาคนลุ่มแม่นํ้าโขง

ภาพสะท้อนถึงเรื่องราวบ้านเมืองในสายตาของคนลุ่มนํ้าโขงที่มีต่อเมืองอโยธยา ซึ่งเป็นเมืองสําคัญในลุ่มแม่นํ้าเจ้าพระยา ในช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ ๒๒ ปรากฏผ่านตํานานอุรังคธาตุที่ถือว่าเป็นวรรณกรรมตำนานที่สำคัญของลุ่มแม่นํ้าโขง

ยาพิษแสลงใจ

มนุษย์รู้จักยาพิษ และใช้มันเพื่อปลิดชีพตนเองหรือผู้อื่นมานานนับพันปี ในฐานะที่เป็นเครื่องมือในการฆาตกรรม ยาพิษมีข้อได้เปรียบคือ ไม่เปิดเผย ไม่ร้องเตือน และอาจไม่ทิ้งร่องรอย การประกอบยาพิษและการวางยาพิษ เป็นศิลปะที่ต้องใช้ความเชี่ยวชาญ และรอคอยเวลาที่เหมาะสม แต่กว่าเหยื่อจะรู้ตัว ฆาตกรก็เผ่นหนีไปไหนต่อไหนแล้ว หรือไม่ก็แสร้งร้องไห้คร่ำครวญอยู่ข้างศพผู้ตายนั่นเอง

นิตยสาร “ทางอีศาน” ปีที่ ๑๐ ฉบับที่ ๑๑๓ ประจำเดือนกันยายน ๒๕๖๔

ฉบับ “ห่าตำปอด”

“นิตยสารรายเดือนของชาวอีสานและคนไททุกภูมิภาค”

เรื่องเด่นในฉบับ

• เต้าตามทาง อู่ | หาญ – ชลธิรา สัตยาวัฒนา

• “หนีห่าว” สิมอีสาน – นัทธ์หทัย วนาเฉลิม

• บทเรียนชีวิตจากโควิด – “เสรี พพ”

• ประสบการณ์ชีวิตคนที่ติดโควิดของบางลำพู – สมปอง ดวงไสว

• สภาวการณ์โรคระบาดโควิด-19 ในท้องถิ่นอีสาน – ธันยพงศ์ สารรัตน์

• การต่อสู้โควิด-19 ในหมู่บ้านของผม – เสถียร ปวงสุข

• บทปาฐกถา | นายแพทย์โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์ แพทยศาสตรศึกษากับการแพทย์ที่มีหัวใจความเป็นมนุษย์

• สมรภูมิการต่อสู้…ศัตรูที่มองไม่เห็น  แผนปฏิบัติการ ๔ ด้าน ๓ กลยุทธ์ หยุดเชื้อ COVID-19  อำเภอหนองนาคำ จังหวัดขอนแก่น – ปิยะพงษ์ คลังทอง

• กวี : ชาตรี เสงี่ยมวงศ์, “บุญมา ภูเม็ง”, เสรี ทัศนศิลป์,  “บุญผลา แสงดาวดั้ง”, รติพงศ์ เจือจันทร์, ปรัชวิชญ์ บุญยะวันตัง

พร้อมทั้งมีผญา นวนิยาย บทกวี การ์ตูน ภาพวาด พ่อเฒ่ากับลูกเขย สาระบันเทิงเข้มข้น ครบครัน

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com