หลังจากพ่อเสียชีวิต ไม่ว่าจะอยู่ในป่าหรือออกจากป่าคืนเมืองแล้ว สหายเขตงานต่าง ๆ และสหายที่มีอุดมการณ์เดียวกัน ต่างแซ่ซ้องสดุดีต่อความเด็ดเดี่ยว ไม่กลัวตาย ไม่ยอมสยบหัวให้กับเผด็จการอย่างกล้าหาญของพ่อ ทำให้ฉันภูมิใจ เป็นเกียรติ อบอุ่นเสมอมา ขอขอบคุณอย่างจริงใจสหายทุกคนมา ณ ที่นี้ด้วย แต่ตัวฉันเองกลับรู้เรื่องราวของพ่อน้อยมาก จึงขอเขียนเพียงชีวิตในวัยเด็กที่ขาดพ่อมาเล่าให้ฟัง เบา ๆ สมอง