From the cover
เรื่องจากปก จากใจคุณครู “รจนา รจนา”
# กิจกรรมชุมนุมอะไรดีครับ?
วันหนึ่ง ตอนเรียน ม.5 Hlun Lnw ทำหน้าตาตื่นมาหาครูที่ห้องขี้นก (อาคารไม้เก่าที่รื้อไป) หลุนเกาหัวยิก ๆ ก่อนจะพูดว่า “ผมควรเข้าชุมนุมอะไรดีครับครู”
“ครูคิดว่าทุกศาสตร์ที่เป็นความรู้เธอเก่งหมดแล้ว เอางี้ไหมล่ะ มาอยู่ชุมนุม เพลงและวรรณกรรม ของครู สนใจไหม” ครูถามหยั่งเชิง เด็กหนุ่มหัวเราะด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะตอบว่า “ผมร้องหมอลำไม่เป็น แต่ชอบครับ”
เขาตอบแล้วยิ้มกว้างซะจนเกือบเห็นฟันเต็มปาก “นี่หัวหลุนฟังใหม่นะ ชุมนุมเพลงและวรรณกรรม มันไม่ใช่จะมีแต่หมอลำนะ ไอ้ คาร์บอน มันมี บทกวี เรื่องสั้น นวนิยาย บทเพลง และอาจมีกิจกรรมร่วมกับชุมนุมดนตรีพื้นเมืองด้วย หรือร่วมกิจกรรมกับนักคิดนักเขียน เธอน่ะเป็นนักอ่าน แบกวิชาการจนบ่าไหล่กับหัวหลุน ๆ ของเธอเอียงไปอีกข้างแล้วนะ เติมความสุนทรียะเข้าไปให้มันสมดุล เห็นชอบอ่าน แฮร์รี่พอตเตอร์ เจ้าชายน้อย โน่นนี่นั่นเยอะแยะอยู่นี่”
“ครับ ผมเลือกครับ หัวหลุนรีบตอบ
“ดีมาก วิชาการเต็มกะโหลกอย่างเดียว เดี๋ยวจะบ้าตาย มาทำกิจกรรมด้านศิลปะ คีตะวรรณกรรมด้วยจะได้มีความฟินในหลาย ๆ เรื่อง มารับการฉีดวัคซีนเสริมภูมิคุ้มกันทางใจป้องกันโรคซึมเศร้า เพราะแพ้ความเก่งของตัวเอง” ครูพูดเสริมก่อนจะบอกว่า “มาลองโอ ละนอตามครูสักวรรคซิ”
“โอ้ย! ครูครับ แค่หายใจก็ไม่ถูกจังหวะ” หัวหลุนพูดเร็วปรื๋๋อ ก่อนส่งเสียงหัวเราะ
“จะยากอะไร ถ้าลำไม่ถูกคีย์ก็พูดเอาแบบผญาก็ได้ ให้เพื่อนที่เขาลำถูกคีย์เป็นคนลำ เป็นพระเอกนางเอกไป เธอก็เล่นตลก แค่นี้ชิวชิว” ครูอธิบายถึงกิจกรรมชุมนุมที่เกี่ยวกับการลำ “อย่างนี้ค่อยหายใจทั่วท้องหน่อย ผมทำได้ครับ” หัวหลุนตอบอย่างมั่นใจ…
# ยกเว้นหมอลำทุกเรื่องหลุนมั่นใจ
สัปดาห์วิทยาศาสตร์ ปี 59 หัวหน้ากลุ่มสาระฯมาขอให้ครูรจช่วยหาวิทยากรนักเรียนชายหญิงให้บอกว่า
“ขอรายชื่อพรุ่งนี้ได้ไหมคะ จะได้เตรียมคำสั่ง”
“เอาเดี๋ยวนี้ได้เลยค่ะ เด็กกิจกรรมชุมนุมเพลงและวรรณกรรมของพี่” “
ไม่ถามเด็กก่อนเหรอคะ” หัวหน้ากลุ่มสาระวิทย์ไม่แน่ใจ
“ไม่เป็นไร พี่มั่นใจพวกเขาทำได้”
แล้วให้เพื่อนไปตามหัวหลุน และกฤษณา มามอบหมายหน้าที่และรายละเอียดขั้นตอนต่าง ๆ ลองถามหลุนว่า “ไหวไหม มั่นใจไหม…” “
ไหวครับ นอกจากร้องหมอลำแล้วเรื่องอื่นผมมั่นใจครับ ขอบคุณครับ” แล้วหัวหลุนและกฤษณาก็ไม่ทำให้ผิดหวัง
เล่มโปรดของครูที่หนูอยากได้ Hlun Lnw
ภาพของวันวานย้อนกลับมาอีกครั้งเกี่ยวกับไอ้หลุน ตอนเย็นหลังเลิกเรียน เสียงเดินเท้าครึกโครมของเด็กๆลงบันไดอาคารไม้ ผ่านห้องขี้นกของครูไป ผสานกับเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวปนเสียงหัวเราะ บอกเวลาเลิกเรียน จู่ๆหัวหลุนก็เดินเข้าห้องมา เขายิ้มยิงฟันขาวเต็มปากตามสไตล์
“วันนี้ไม่มีชั่วโมงชุมนุมมาทำไมหัวหลุน” ครูถามอย่างแปลกใจเพราะชั่วโมงชุมนุมผ่านไปแต่เมื่อวาน “นั่งก่อนมีอะไรคะ” หัวหลุนนั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะครู พลางสายตาเหลือบแลไปที่กองหนังสือของครูที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นก่อนจะพูด
“ขอโทษครับครู คือหนังสือที่ครูร้องเพลงเมื่อวาน ยังอยู่ไหมครับ” เด็กหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเนิบช้า ถูมือไปมารอคอยคำตอบ
“อยู่สิ ทำไมเหรอ” ครูตอบพร้อมถามกลับ
“ผมขอยืมครูไปอ่านหน่อยครับ ผมเห็นเมื่อวานที่ครูร้องเพลงในนั้นน่ะครับ” หัวหลุนเอ่ยถึงหนังสือเล่มโปรดของครูที่ชื่อ ศิลปะเพื่อชีวิต ศิลปะเพื่อประชาชน ผลงานจิตร ภูมิศักดิ์ แว้บหนึ่งในความรู้สึกคือหวง เพราะเป็นหนังสือที่ครูครอบครองมาแต่ครั้งวัยละอ่อน เวลาเพื่อนยืมไปทำท่าจะไม่คืนคือทวง คราวนี้ลูกศิษย์มาขอยืมเพียงเพราะติดใจเสียงเพลงที่ครูขับร้องให้ฟังแน่เลย
“หัวหลุน เธอเทสกลอนลำ โอละหนอยังไม่ผ่านนะ จะเปลี่ยนมาร้องเพลงใช่ไหม” ครูแกล้งถามเล่น ๆ “เปล่าครับ ผมจะอ่านเอา… อ่านเนื้อเพลงน่ะครับ แสงดาวแห่งศรัทธา อะไรนั่นน่ะครับ” เขาพูดพร้อมหัวเราะ
“เออ! เธอนี่พิลึกนะหัวหลุน มีแต่คนเขาร้องเพลง เธอนี่ยังไงจะอ่านเพลง” ครูพูดแล้วหัวเราะขบขัน “ผมร้องก็ได้ครับ ถ้างั้น” หลุนบอกครูเบา ๆ
“งั้น ครูเสนอเพลง มนต์รักเสียงกระดึง ให้เธอร้องแทนการลำแล้วกันนะ ถ้าร้องได้ครูยกเล่มโปรดให้เธอเลย เพลงอื่น ๆ จะอ่านเอา หรือจะร้องก็ตามใจแล้วกัน” ครูพูดพร้อมเอื้อมมือไปจับหนังสือบนชั้นมาวางตรงหน้าเขา
“ขอบคุณครับครู” หัวหลุนพนมมือไหว้ครู ก่อนใช้มือเปิดหนังสือช้า ๆ
ข่าวการเสียชีวิตของฮลุนโซโล ถูกรายงานแทบทุกเพจ ป่านนี้เล่มโปรดของครูจะเดินทางไปท่องโลกกว้าง แล้วนอนสงบนิ่งอยู่มุมไหนของโลกใบนี้
เมื่อฮลุนหมดลมหายใจทอดทิ้งมันไป เพลงในนั้น นอกจากมนต์รักเสียงกระดึงที่ฮลุนร้องได้ ครูเคยหวังว่า หัวหลุนของครูจะกลับมาพร้อมหนังสือเล่มโปรดเล่มนั้น…พร้อมกับบอกว่า ผมมาอ่านเพลงให้ครูฟังเหมือนการอ่านกลอนลำ
เมื่อฮลุนหมดลมหายใจทอดทิ้งมันไป เพลงในนั้น นอกจากมนต์รักเสียงกระดึงที่ฮลุนร้องได้
ครูเคยหวังว่า หัวหลุนของครูจะกลับมาพร้อมหนังสือเล่มโปรดเล่มนั้น…พร้อมกับบอกว่า ผมมาอ่านเพลงให้ครูฟังเหมือนการอ่านกลอนลำ
